Ik had de uitstap naar de kapper al vroeger op mijn agenda gezet, maar steeds hoopte ik stiekem dat die er niet moest komen.

(onrealistisch I know, de dokters hebben dit wel 10 keer gezegd)

Woensdag stond ik op, voelde me weer goed en dan kwam die haarpijn. Toch wel weer lastig en weer iets pijnlijks. Ik ging er niet van in een kramp liggen, ben ondertussen al iets meer gewoon, maar wel weer lastig. Instinctief heb ik die dag toch maar een afspraak gemaakt.

En ja, in die nacht mijn hoofd stond precies in brand, die ochtend, de eerste losse haren.

Toch een pak meer dan normaal laat ons zeggen. Traantjes natuurlijk, nu was het realiteit.

Ik ben op weg om Dementia te worden ( zie the Addams family ). ????

Vandaag, de nodige tranen in de badkamer, maar heb besloten me te herpakken en het is zo,

I?m going to nail it ?

of zoiets ?, proberen toch, vooral grote oorbellen dragen? en die heb ik!

Het is me gelukt om niet te wenen bij de kapper. Natasha, mijn kapster, deed het dan ook geweldig. Ze dacht mee en stelde me wel gerust op een manier.

Ik wou het ergens kevin niet aandoen en hij is ook geen kapper en kan moet je het nog zelf opruimen? marteling.

Ik ben ook alleen gegaan, zo normaal mogelijk, geen drama. Al voelde je de blikken van een paar mensen die er ook waren. Wat normaal is hé.

Toen ik kevin zag was ik wel even emotioneel.

Maar zijn reactie was oprecht positief. ? ??

Tja nu is dat grijs toch wel wat duidelijker ? nu heeft hij een grijze duif ??, daarvoor een gecamoufleerde. Maar alles komt terug zeggen ze he!

Ook de kids waren even verrast, maar ze wisten dat dit kwam.

Ik had natuurlijk al korter haar, dat maakt het iets makkelijker.

Thijs vroeg me, mama waarom moet dat nu? ??? tja?

Even wennen aan mijn spiegelbeeld, mijn mutsjes zijn al onderweg.

Deze keer was het misschien niet zo positief of leuk, maar ja als mannen al moeite hebben met kaal worden? .

tis wat tis! de realiteit

liefs Sofie