Hallokes,

Ik ben u al een aantal dagen thuis. De eerste dag, ging alles prima en dacht, dit komt snel goed. Maar de euforie van het naar huis mogen was wat gaan liggen en dan kwam de realiteit toch. Eten lukt nog nie zo heel goed, meer moe dan gedacht, wil in mijn hoofd wel dingen doen, maar? .

Die knop ben ik nog aan het zoeken om hem om te draaien. Leren rusten en mij erbij neerleggen dat ik nu een paar maanden niets mag doen en mijn lichaam tijd moet geven. Ik hoop dat ik hem op tijd kan vinden ?

Het was ook wel wat verwerken wat dat allemaal was in het ziekenhuis die voorbije weken! Wel heftig allemaal. Zowel mentaal als fysiek.

Vrijdag zijn we op controle geweest, de bloedwaarden waren op goede weg, mijn katheter mocht er uit!!! joepie!!!!weer vrij bewegen, vooral in mijn slaap!! douchen met nog even voorzichtig, alles moet goed toe zijn.

Heb al een paar bezoekers gehad, deed ook deugd! mensen zien! eens over andere dingen praten.

Ik kijk ook uit om weer met Kine te starten, hoop dat ik snel vooruitgang zie. Ik mag nog steeds mijn MS medicatie niet allemaal nemen, dus mijn benen zijn weer heel erg gevoelloos, zenuwpijnen, tintelen, heel onrustig. Mijn medicatie kan dit anders een beetje onderdrukken. Hierdoor sta ik, onstabiel op mijn benen, anders kon ik dit ook wat compenseren door mijn sterke spieren, maar die zijn er nu ook niet.

Als ik thuis kwam, daar wisten de kinderen niets van, en Thijs zijn eerste reactie:

mama!!!! weten de dokters dat jij hier bent!! ?

geniet van de zon!!! Dat ga ik ook doen!

toedeloe